تفسیر نور (محسن قرائتی)
«آمَنَّا بِرَبِّ الْعالَمِينَ، رَبِّ مُوسى وَ هارُونَ» و ايمان به معاد را در آيه 125 با جمله‌ى «إِلى رَبِّنا مُنْقَلِبُونَ» اعلام داشتند. در واقع فرعون با فراهم آوردن جادوگران، سبب شد که آنان يکجا به موسى ايمان آورند. آرى،
«1». اعراف، 113.
جلد 3 - صفحه 141
عدو شود سبب خير، اگر خدا خواهد.
ساحران، موسى و هارون عليهما السلام را در کنار هم ذکر کردند و گفتند: «رَبِّ مُوسى وَ هارُونَ»، زيرا هارون نيز در کنار موسى در ارشاد آنان نقش داشته است و يا اگر مى‌گفتند: «رَبِّ مُوسى»، احتمال سوء استفاده فرعونيان داده مى‌شد، که بگويند ربّ موسى، فرعون است، چون او سالها در خانه‌ى فرعون و تحت تربيت او بود تا بزرگ شد، چنانکه خود فرعون به موسى عليه السلام گفت: آيا ما تو را در کودکى تربيت نکرديم؟ «أَ لَمْ نُرَبِّکَ فِينا وَلِيداً» «1» لذا ساحران اين توطئه را نقش بر آب کردند و گفتند: «رَبِّ مُوسى وَ هارُونَ»
حضرت على عليه السلام فرمود: «کُن لما لا ترجو أرجى منک لما تَرجو»، به آن چيز که اميد ندارى، اميدوارتر باش تا به چيزى که اميدى در آن هست. چنانکه موسى عليه السلام حرکت کرد تا براى خانواده‌اش آتش بياورد، امّا با مقام رسالت برگشت، ملکه‌ى سبأ براى ديدن حضرت سليمان عليه السلام از شهر خارج شد، امّا مؤمن برگشت، ساحران براى رسيدن به پست و مقام به دربار فرعون آمدند، امّا با ايمان و مؤمن بازگشتند. «2»