1- دشمن، به کم راضى نيست. فقط با سقوط کامل و محو مکتب و متلاشى شدن اهداف شما راضى مى‌شود. «لَنْ تَرْضى عَنْکَ ...»
2- اگر مسلمانان مشاهده کردند که کفّار از دين آنان راضى هستند، بايد در ديندارى خود ترديد نمايند. ديندارى کافرپسند، همان کفر است. «لَنْ تَرْضى ... حَتَّى تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ»
3- جز وحى و هدايت الهى، همه راه‌ها انحرافى است. «قُلْ إِنَّ هُدَى اللَّهِ هُوَ الْهُدى»
4- مسئوليّت عالم، بيشتر از جاهل است. «بَعْدَ الَّذِي جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ»
5- رابطه با اهل کتاب نبايد به قيمت صرف نظر کردن از اصول باشد. جذب ديگران آرى، ولى عقب نشينى از اصول هرگز. «لَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْواءَهُمْ ...»*
6- پيروى از تمايلات و هوسهاى مردم، منجر به قطع الطاف الهى مى‌شود.
بنابراين يکى را بايد برگزيد: يا لطف خدا، يا هوسهاى مردم. «ما لَکَ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا نَصِيرٍ»