«حَبِطَ»، به معناى نابودى عمل است. «حبطت الناقة»، يعنى شترى که سَمّ خورده و شکمش باد کرده و سوراخ شده است. برخى از کارهاى انسان هم مانند سمّ، عملکرد يک عمر انسان را بر باد مىدهد و تباه مىسازد. «1»
حبط عمل، بر خلاف عدل الهى نيست، بلکه امرى قهرى و تکوينى و نتيجهى عملکرد خود انسان است. «هَلْ يُجْزَوْنَ إِلَّا ما کانُوا يَعْمَلُونَ»