تفسیر نور (محسن قرائتی)
«122» يا بَنِي إِسْرائِيلَ اذْکُرُوا نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْکُمْ وَ أَنِّي فَضَّلْتُکُمْ عَلَى الْعالَمِينَ
اى بنى‌اسرائيل! نعمت مرا که به شما ارزانى داشتم و شما را بر جهانيان برترى بخشيدم ياد کنيد.
«123» وَ اتَّقُوا يَوْماً لا تَجْزِي نَفْسٌ عَنْ نَفْسٍ شَيْئاً وَ لا يُقْبَلُ مِنْها عَدْلٌ وَ لا تَنْفَعُها شَفاعَةٌ وَ لا هُمْ يُنْصَرُونَ
«1». کافى، ج 1 ص 215.
جلد 1 - صفحه 195
وبترسيد از روزى که هيچ‌کس چيزى (از عذاب خدا) را از ديگرى دفع نمى‌کند و هيچ‌گونه عوضى از او قبول نمى‌گردد و هيچ شفاعتى، او را سود ندهد و (از جانب هيچ‌کسى) يارى نمى‌شود.