پیام‌های تفسیر نور

1- فطرت خداشناسى در وجود انسان، براى اتمام حجّت از سوى خداوند است و چراغ فطرت، قدرت نور افشانى بر ظلمات محيط را دارد. أَوْ تَقُولُوا إِنَّما أَشْرَکَ‌ ... 2- جامعه و محيط، انسان را مجبور نمى‌کند. أَوْ تَقُولُوا إِنَّما أَشْرَکَ آباؤُنا ... 3- تقليد در اصول دين، جايز نيست. «أَشْرَکَ آباؤُنا» 4- عقيده، عمل و شرک نياکان، بستر اعتقاد، عمل وشرک فرزندان مى‌شود. «أَشْرَکَ آباؤُنا» 5- گناه و انحراف خود را به دوش ديگران افکندن، موجّه نيست. «تَقُولُوا إِنَّما أَشْرَکَ آباؤُنا» 6- مشرکان، باطل‌گرا مى‌باشند. «أَشْرَکَ آباؤُنا فَعَلَ الْمُبْطِلُونَ» 7- در نظام کيفرى خداوند، هيچ کس به گناه ديگرى مؤاخذه نمى‌شود. «أَ فَتُهْلِکُنا بِما فَعَلَ الْمُبْطِلُونَ» 8- آيات الهى، براى توجّه‌دادن انسان‌هاست به ميثاق فطرت و سرشت توحيدى. «نُفَصِّلُ الْآياتِ وَ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ» 9- اصل، توحيد است و شرک، عارضى است، لذا قرآن، خواستار بازگشت‌ جلد 3 - صفحه 219 مشرکان به اصالت انسان است. «لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ»