«انسلاخ»، به معناى کندنِ پوست است و در جايى که چيزى به چيزى چسبيده باشد به کار مى‌رود و در اينجا کنايه از فاصله گرفتن از علوم الهى است.
جمله‌ى «فَأَتْبَعَهُ»، بيانگر آن است که آن شخص در مسير حقّ به چنان مقامى رسيده بود که شيطان از او قطع اميد کرده بود، امّا با بروز نشانه‌هاى انحراف، شيطان به سرعت او را تعقيب کرد و سرانجام در صف گمراهان و شقاوت‌مندان قرار گرفت. «1»
اين آيه، به داستان دانشمندى از بنى‌اسرائيل، به نام «بَلعَم باعورا» اشاره مى‌کند که نخست در صف مؤمنان و حاملان آيات و علوم الهى بود، امّا با وسوسه‌ى شيطان و طاغوت، منحرف شد.
امام رضا عليه السلام فرمود: بَلعَم فرزند باعور، اسم اعظم الهى را مى‌دانست و دعايش مستجاب مى‌شد، ولى به دربار فرعون رفت و با آنکه در ابتدا، مبلّغ حضرت موسى عليه السلام بود، ولى سرانجام عليه موسى و ياران او اقدام کرده و بد عاقبت شد. «2» آرى، زرق و برق دنيا و دربار، عامل سقوط علما و دانشمندان است.
قرآن، نام اين شخص را نمى‌برد، ولى کارش را بازگو مى‌کند، تا به فرموده‌ى امام باقر عليه السلام بر
«1». تفسير نمونه.
«2». تفاسير نورالثقلين و کنزالدقائق.
جلد 3 - صفحه 220
هر کس که هواى نفس را بر حقّ غالب کند منطبق شود «1» و چنين کسانى در هر زمانى يافت مى‌شوند و اختصاص به زمان و شخص خاصّى مانند بلعم‌باعورا ندارد.
ماجراى بَلعم‌باعورا، در تورات کنونى هم آمده است. «2»