1- عاقبتِ زشتى در انتظار تکذيب کنندگان است. «ساءَ مَثَلًا»
2- تکذيب آيات الهى، ظلم به خويش است، نه خداوند. «أَنْفُسَهُمْ کانُوا يَظْلِمُونَ» مقدّم‌داشتن «أَنْفُسَهُمْ» بر «يَظْلِمُونَ»، نشانه‌ى انحصار است.
3- هدايت به دست خداوند است و اگر لطف او نباشد، علم به تنهايى سبب نجات و هدايت نمى‌شود. «مَنْ يَهْدِ اللَّهُ»
4- هدايت‌يافتگان از هر گونه زيان و خسران به دور هستند، زيرا ضلالت سرچشمه‌ى خسارت است. «مَنْ يُضْلِلْ فَأُولئِکَ هُمُ الْخاسِرُونَ»
تفسير نور(10جلدى)، ج3، ص: 224