1- پرستش، دليل مى‌خواهد و معبود بايد برتر و بالاتر از عابد باشد، پرستيدن مخلوقات يا انسان‌هايى مثل خودمان، نه دليلى دارد و نه امتيازى. «عِبادٌ أَمْثالُکُمْ» علامه اقبال لاهورى در مى‌گويد:
آدم از بى‌بصرى بندگى آدم کرد
گوهرى داشت ولى نذر قباد و جم کرد
يعنى از خوى غلامى زسگان پست‌تر است
من نديدم که سگى پيش سگى سر خم کرد
2- معبودى شايسته‌ى پرستش است که نيازهاى بنده و مخلوق را برطرف کرده، او را رشد دهد، و بين او و معبود روابط دو طرفه باشد. «فَلْيَسْتَجِيبُوا لَکُمْ»
3- عدم پاسخگويى معبودها به حوائج شما، نشانه‌ى عجز و بى‌عرضگى و دروغين بودن آنهاست. «فَلْيَسْتَجِيبُوا لَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ صادِقِينَ»
تفسير نور(10جلدى)، ج3، ص: 245