1- آيات قرآن، معجزه و نشانه‌ى حقّانيّت رسالت پيامبر اکرم صلى الله عليه و آله است. «لَمْ تَأْتِهِمْ بِآيَةٍ»
2- آيات قرآن، گاهى با فاصله‌ى زمانى طولانى نازل مى‌شد. «وَ إِذا لَمْ تَأْتِهِمْ بِآيَةٍ»
3- لازم نيست مُبلّغ، هر روز سخن جديدى ارائه کند، شايد گاهى سکوت لازم باشد. «لَمْ تَأْتِهِمْ بِآيَةٍ»
4- کفّار، آيات قرآن را مطالب برگزيده‌ى پيامبر مى‌پنداشتند که از اين سو و آن سو جمع‌آورى کرده وبه مردم ارائه مى‌دهد، نه آنکه وحى‌الهى باشد. «لَوْ لا اجْتَبَيْتَها»
5- کفّار بهانه‌جو، پيامبر را به خاطر فاصله افتادن در نزول وحى شماتت مى‌کردند. «قالُوا لَوْ لا اجْتَبَيْتَها»
6- رهبر آسمانى نبايد تحت تأثير بهانه‌گيرى‌ها و تقاضاهاى نابجا قرار گيرد، بلکه بايد پاسخ بهانه‌ها را صريح و قاطع بيان کند. قُلْ إِنَّما أَتَّبِعُ ...
7- پيامبر، تنها از وحى فرمان مى‌گيرد، نه آنکه مطالبى را از پيش خود برگزيند و ارائه دهد. «إِنَّما أَتَّبِعُ ما يُوحى إِلَيَّ»
8- وحى، وسيله‌ى تربيت پيامبر و امّت است و لازمه‌ى ربوبيّت. «رَبِّي، رَبِّکُمْ»
9- هدايت‌هاى قرآن، ناب است و ذرّه‌اى با انحراف مخلوط نيست. (بکار بردن
«1». بحار، ج 89، ص 17.
«2». کافى، ج 2، ص 600.
جلد 3 - صفحه 256
کلمه‌ى «هُدىً» به جاى «هاد»، نشانه‌ى آن است که قرآن يکپارچه هدايت است)
10- ارشاد و هدايت بايد براساس بصيرت باشد. «بَصائِرُ، هُدىً»
11- قرآن، هم کتاب شناخت و بصيرت فکرى است، «بَصائِرُ» هم راهنماى ارشاد و حرکت عملى. «هُدىً» و نتيجه‌ى پيروى از آن، رحمت و برکت در دو جهان است. «وَ رَحْمَةٌ»
12- گرچه قرآن کتاب هدايت براى عموم است، امّا تنها صاحبان ايمان از اين هدايت بهره مى‌برند و کوردلان که از بصيرت و هدايت الهى دورند، خود را از اين رحمت محروم مى‌کنند. «هُدىً وَ رَحْمَةٌ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ»