در اينکه مخاطب اين آيه کيست، دو احتمال بيان شده است: يکى کفّار شکست خورده در جنگ بدر و ديگرى مسلمانانى که بر تقسيم غنائم اختلاف نظر داشتند.
مؤيّد احتمال اوّل، پيوند اين آيه با آيات قبل است، «أَنَّ اللَّهَ مُوهِنُ کَيْدِ الْکافِرِينَ» چنانکه آنان بودند که گروه زياد «فِئَةً کَثِيرَةً» بودند و همانان سابقهى کفر و مغضوبيّت داشتند، و در اين آيه مىفرمايد: وَ إِنْ تَعُودُوا نَعُدْ ... وَ لَوْ کَثُرَتْ همچنين سخن ابوجهل فرمانده مشرکان که هنگام بيرون آمدن از مکّه براى جنگ، پردهى کعبه را گرفت و گفت: خدايا! از اين دو گروه، هدايت شدهتر را به پيروزى برسان. «1» به پيروزى خود مطمئن بود ولى سرانجام شکست خورد.
امّا اگر خطاب به مسلمانان باشد، هشدارى به آنان است که پس از اين فتح، از مجادله و اعتراضهاى خود دست بردارند و اگر به نقزدن وجدالهاى قبلى (اعتراض قبل از جنگ وهنگام تقسيم غنائم) ادامه دهند، باز لطف خدا از آنان دريغ خواهد شد و در مقابل دشمنان رها شده ودچار شکست مىشوند. (البتّه معناى اوّل مناسبتر به نظر مىآيد)