1- نياز به رهبر آسمانى، از اساسىترين نيازهاى جامعه بشرى است. اگر قرنها قبل براى آن دعا مىشود، نشان دهندهى اهميّت و ارزش و نقش آن است.
«يَرْفَعُ إِبْراهِيمُ ... وَ ابْعَثْ فِيهِمْ» آرى، بالا بردن ديوارهاى کعبه بدون حضور رهبر معصوم و الهى، بتخانهاى بيش از آب درنمىآيد.
2- هدف از بعثت پيامبران، تعليم و تزکيه مردم بر اساس کتاب آسمانى است.
«يَتْلُوا ... يُعَلِّمُهُمُ ... يُزَکِّيهِمْ»
3- علم ودانش زمانى نتيجه مىدهد که همراه با بينش و حکمت، و همراه با تزکيه و تقوا باشد. «يُعَلِّمُهُمُ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ يُزَکِّيهِمْ»