پیام‌های تفسیر نور

1- از سنّت‌هاى الهى اين است که فيض خود را به افراد مستعد عطا مى‌کند و به هر کس به مقدار لياقت و استعداد حقّ‌پذيرى که در خود ايجاد کرده، توفيق داده و لطف مى‌کند. «وَ لَوْ عَلِمَ اللَّهُ فِيهِمْ خَيْراً لَأَسْمَعَهُمْ» 2- زمينه‌هاى بهره‌گيرى از لطف الهى را بايد خودمان به وجود آوريم. «وَ لَوْ عَلِمَ اللَّهُ فِيهِمْ خَيْراً لَأَسْمَعَهُمْ» 3- تنها فراگيرى و شنيدن آيات ملاک نيست، حقّ‌پذيرى و تسليم بودن نيز لازم است. «وَ لَوْ أَسْمَعَهُمْ لَتَوَلَّوْا» 4- خداوند از هدايت افراد مضايقه‌اى ندارد، ولى لجوجان از سخن حقّ روى برمى‌تابند. لَوْ عَلِمَ‌ ... لَأَسْمَعَهُمْ‌ 5- انسان داراى اختيار است و در برابر نداى حقّ مى‌تواند اعراض کند. «وَ لَوْ أَسْمَعَهُمْ لَتَوَلَّوْا وَ هُمْ مُعْرِضُونَ» (آرى، کسى که استعداد رشد را در خود کور کند، فيض خدا را نيز نمى‌پذيرد.) «1». فصّلت، 26. «2». انفال، 31. «3». نساء، 46. «4». مائده، 13. تفسير نور(10جلدى)، ج‌3، ص: 294