مراد از ذکر و ياد خدا در آيه، تنها ذکر زبانى نيست، بلکه توجّه درونى و ياد لطفها و امدادهاى و وعدههاى و ياد عزّت، عظمت و فرمان او نيز مقصود است، چنانکه امام صادق عليه السلام فرمودند: «از امور مهمّى که خداوند بر بندگان لازم دانسته است، بسيار ياد نمودن از خداوند است، ياد الهى هنگام مواجهه با حلالها و حرامها که اگر اطاعت الهى باشد بدان عمل کند و اگر معصيت خدا باشد، آن را ترک کند». «1»