نکته‌های تفسیر نور

آيه‌ى 22، «شَرَّ الدَّوَابِّ» را کسانى دانست که نمى‌انديشند، اين آيه آنان را کسانى مى‌داند که ايمان نمى‌آورند وکفر مى‌ورزند. پس ريشه‌ى کفر، عدم تعقّل صحيح است. قرآن، ارزش انسان را در گرو عقل و ايمان مى‌داند که اگر تعقّل نکند، يا کفر ورزد، از مدار انسانيّت خارج مى‌شود. انسان واقعى، کسى است که عاقل و مؤمن باشد. جلد 3 - صفحه 340 آرى، کافرى که حقّ رامى‌فهميد؛ امّا ايمان نمى‌آورد، نزد مردم عنوانى داشته باشد، ولى نزد خداوند بدترين جنبنده است.