پیام‌های تفسیر نور

1- دلها و پيوند بين آنها به دست خداست. «وَ أَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ» 2- وحدت و الفت و محبّت، از نعمت‌هاى الهى است که خدا از آن ياد کرده و آن را بر مردم و پيامبر، منّت نهاده است. «وَ أَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ» 3- مهم‌تر از اتّحاد ظاهرى، پيوند قلبى و باطنى است، «وَ أَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ» وگرنه کافران هم در ظاهر متّحدند، ولى دلهايشان پراکنده است. «تَحْسَبُهُمْ جَمِيعاً وَ قُلُوبُهُمْ شَتَّى» «1» 4- زمانى مردم بازوى رهبرند که با هم متّحد باشند، وگرنه کمر رهبر را مى‌شکنند. «أَيَّدَکَ بِنَصْرِهِ وَ بِالْمُؤْمِنِينَ وَ أَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ» 5- قبايل عرب تا پيش از گرايش به اسلام، گرفتار دشمنى عميق با يکديگر بودند. أَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ‌ ... ما أَلَّفْتَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ‌ 6- ثروت و مقام، همه جا محبّت‌آور نيست. لَوْ أَنْفَقْتَ‌ ... ما أَلَّفْتَ‌ 7- ايجاد محبّت و پيوند بين مؤمنان، پرتوى از عزّت و حکمت خداوند است. وَ أَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ‌ ... عَزِيزٌ حَکِيمٌ‌ «1». حشر، 14. تفسير نور(10جلدى)، ج‌3، ص: 351