از مجموع اين آيه و آيه‌ى قبل استفاده مى‌شود که اصل اصلاح و ارشاد و هدايت را نبايد با احتمالات منفى ناديده گرفت. با آنکه مشرکان مکّه سالها نسبت به پيامبر صلى الله عليه و آله و مسلمانان صدر اسلام انواع خيانت‌ها را روا داشتند، امّا اگر مصلحت بر آزادسازى اسرا باشد، احتمال خيانت آنان، مانع عمل به وظيفه نشود.
آرى، بايد نسبت به اسيران دشمن، نه سوء ظنّ صد در صد داشته باشيم، نه حسن ظنّ کامل، نه خشونت محض و نه رأفت تنها، بلکه با تيز هوشى و توکّل وقاطعيّت و با مهربانى و عطوفت برخورد کنيم.