1- گرچه هدف از جنگ، رضاى خدا و دفاع و جلوگيرى از شرک و توطئه و پيمان‌شکنى است، ليکن تسکين دلها و آرام شدن روح نيز از آثار وضعى و ثانوى آن است. «1» «يُذْهِبْ غَيْظَ قُلُوبِهِمْ»
2- پس از پيروزى، از آنان که براى همبستگى و پيوند نزد شما مى‌آيند، استقبال کنيد و نگوييد: تا حالا کجا بوديد؟ «وَ يَتُوبُ اللَّهُ عَلى مَنْ يَشاءُ»
3- مبادا از بيم خدعه، آنان را که به سراغ شما مى‌آيند نپذيريد! خدا به توبه‌ى واقعى يا رياکارانه آگاه است، ولى طبق حکمت الهى بايد هر که اظهار اسلام مى‌کند- با حفظ اصول ايمنى- پذيرفت. «عَلِيمٌ حَکِيمٌ»
«1». در آياتى همچون «سَيَجْعَلُ اللَّهُ بَعْدَ عُسْرٍ يُسْراً» 9 (طلاق، 7)، «فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْراً»، (انشراح، 6) به اين حقيقت اشاره شده که:
بگذرد اين روزگار تلخ‌تر از زهر
بار دگر روزگار چون شکر آيد.
تفسير نور(10جلدى)، ج3، ص: 390