تفسیر نور

تفسیر نور (محسن قرائتی) إِلَّا تَنْصُرُوهُ فَقَدْ نَصَرَهُ اللَّهُ إِذْ أَخْرَجَهُ الَّذِينَ کَفَرُوا ثانِيَ اثْنَيْنِ إِذْ هُما فِي الْغارِ إِذْ يَقُولُ لِصاحِبِهِ لا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنا فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَکِينَتَهُ عَلَيْهِ وَ أَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْها وَ جَعَلَ کَلِمَةَ الَّذِينَ کَفَرُوا السُّفْلى‌ وَ کَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيا وَ اللَّهُ عَزِيزٌ حَکِيمٌ «40» اگر پيامبر را يارى نکنيد، همانا خدا آن زمان که کافران او را (از مکّه) بيرون کردند يارى کرد، در حالى که او نفر دوّم از دو تن بود، زمانى که آن دو در غار (ثور) بودند، (پيامبر) به همراهش (ابوبکر) مى‌گفت: اندوه مدار که خدا با ماست. پس خدا، آرامش خويش را بر او نازل کرد واو را با سپاهيانى که آنها را نديديد يارى کرد و سخن و طرح کافران را (که قصد کشتن پيامبر را داشتند،) پست‌تر (وخنثى) قرار داد وکلمه (و اراده) خداوند (براى نصرت پيامبرش،) برتر (و پيروز) است و خداوند توانا وحکيم است.