گويا برخى از منافقان بدون عذر، نزد پيامبر آمده و از رفتن به جبههى تبوک عذر آوردند.
«1». تفسير نورالثقلين.
جلد 3 - صفحه 428
رسول خدا صلى الله عليه و آله هم اجازه داد. اين آيه، بطور ضمنى بر اذن دادن عتاب مىکند تا اجازهى مرخّصى، مخصوص معذوران واقعى باشد، نه بهانه جويان.
در آيهى بعد، سخن از آن است که خداوند توفيق جبهه رفتن را از منافقان گرفته است، کَرِهَ اللَّهُ انْبِعاثَهُمْ ... پس اذن پيامبر در سايهى کراهتِ خدا از شرکت منافقان در جنگ است و انتقاد به خاطر زودتر افشا کردن آنان است. به علاوه در آيهى 47 نيز زيانبار بودنِ حضور منافقان در جبهه مطرح شده است. پس اين اجازه، نه گناه بوده است ونه نشان سوء مديريّت پيامبر.