1- عذر دروغگويان ومسخرهکنندگان در همه جا پذيرفته نيست. لا تَعْتَذِرُوا ...
2- ارتداد، سبب نپذيرفتن هر عذرى است. «قَدْ کَفَرْتُمْ بَعْدَ إِيمانِکُمْ»
3- به ايمان امروز خود مغرور نشويم، چون خطرِ سوء عاقبت و مرتد شدن وجود دارد. «قَدْ کَفَرْتُمْ بَعْدَ إِيمانِکُمْ»
4- توهين و استهزا به خدا و پيامبر و آيات الهى، کفر است. «تَسْتَهْزِؤُنَ، کَفَرْتُمْ»
5- منافق، در حقيقت کافر است. «کَفَرْتُمْ»
6- هنگام تهديدِ مخالفان و منافقان توطئهگر، همهى راهها را نبنديم. «نَعْفُ»
7- بعضى از منافقان قابل عفوند، البتّه اگر توبه کنند. «نَعْفُ عَنْ طائِفَةٍ» (نفاق نيز داراى مراتبى است)
8- دليل کيفرِ منافقان، کفر و جرم سابقهدار آنان است. نُعَذِّبْ ... کانُوا مُجْرِمِينَ