1- شادى به خاطر نرفتن به جبهه و تخلّف از فرمان پيامبر، نشانه‌ى نفاق است.
«فَرِحَ الْمُخَلَّفُونَ»
2- بدتر از جبهه نرفتن، شکستن قداستِ رهبرى و تخلّف از فرمان اوست.
«بِمَقْعَدِهِمْ خِلافَ رَسُولِ اللَّهِ»، نفرمود: «بمقعدهم عن الجهاد»
3- اطاعت بى‌چون و چرا از رسول خدا لازم است. «بِمَقْعَدِهِمْ خِلافَ رَسُولِ اللَّهِ»
4- مؤمنِ ترسو، از منافق جداست. ترسو کمک مالى مى‌کند، ميل قلبى براى جهاد هم دارد. امّا منافقان، نه کمک مى‌کنند و نه ميل کمک دارند. «کَرِهُوا أَنْ يُجاهِدُوا»
5- منافقان براى باز داشتن مردم از جهاد، با تبليغ دلسرد کننده و اخلال‌گرى، مشکلاتى چون گرم بودن هوا را بهانه قرار مى‌دهند. «قالُوا لا تَنْفِرُوا فِي الْحَرِّ»
6- در آستانه‌ى جنگ بايد آماده باشيم تا شايعات و سخنان دلسرد کننده‌ى منافقان را به سرعت خنثى کنيم. «قالُوا، قُلْ»
7- در پاسخگويى به تبليغات دشمن، از اصطلاحاتِ خودش استفاده کنيم. «الْحَرِّ، أَشَدُّ حَرًّا»
8- ياد معاد، عامل حرکت به سوى جبهه است، «قُلْ نارُ جَهَنَّمَ» مؤمنان واقعى هرگز گرمى هوا را مانع جهاد نمى‌دانند.
9- منافقان، ظاهربين‌اند و شناخت عميق ندارند. «لَوْ کانُوا يَفْقَهُونَ»