1- به خاطر امکانات و برخوردارى ديگران، احساس حقارت نکنيم. «لا تُعْجِبْکَ»
2- مال و فرزند، گاهى مايهى آزمايش و عذاب است، نه رفاه و خوشبختى.
جلد 3 - صفحه 479
«يُعَذِّبَهُمْ بِها فِي الدُّنْيا»
3- کيفر خداوند در دنيا، گاهى با همان مظاهر دنيوى است. «يُرِيدُ اللَّهُ أَنْ يُعَذِّبَهُمْ بِها فِي الدُّنْيا»
4- مرگ، خارج شدن روح از بدن است، نه فانى شدن روح. «تَزْهَقَ أَنْفُسُهُمْ»
5- يک عمر کفر و ناسپاسى باعث مىشود انسان لحظهى مرگ، کافر از دنيا برود.
«تَزْهَقَ أَنْفُسُهُمْ وَ هُمْ کافِرُونَ»
6- ملاک ارزشها، حسنِ عاقبت و با ايمان مردن است، نه زرق و برق چند روزهى دنيوى. «تَزْهَقَ أَنْفُسُهُمْ وَ هُمْ کافِرُونَ»