تفسیر نور

تفسیر نور (محسن قرائتی) وَ لا عَلَى الَّذِينَ إِذا ما أَتَوْکَ لِتَحْمِلَهُمْ قُلْتَ لا أَجِدُ ما أَحْمِلُکُمْ عَلَيْهِ تَوَلَّوْا وَ أَعْيُنُهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ حَزَناً أَلَّا يَجِدُوا ما يُنْفِقُونَ «92» ونيز (اشکالى نيست) بر آنان که چون نزد تو آمدند تا آنان را براى شرکت در جبهه بر مرکبى سوار کنى، گفتى: چيزى نمى‌يابم که شما را بر آن سوار کنم و آنان (از نزد تو) برگشتند، در حالى که چشمانشان از اندوه، اشکبار بود که چرا چيزى ندارند که خرج جهاد کنند. (آرى، بر اين گونه فقيرانِ عاشق جهاد، براى نرفتن به جبهه گناهى نيست)