1- باديه‌نشينى، موجب دورى از فرهنگ وآداب دينى مى‌شود. «الْأَعْرابُ أَشَدُّ کُفْراً»
2- محيط اجتماعى و فرهنگى انسان، در بينش و موضع‌گيرى او در مورد حقايق و معارف مؤثّر است. «الْأَعْرابُ أَشَدُّ کُفْراً»
3- افرادِ ناآگاه و دور از فرهنگ، گاهى آلت دست کافران و منافقان قرار مى‌گيرند و از خود آنها هم بى‌منطق‌تر مى‌شوند. «الْأَعْرابُ أَشَدُّ کُفْراً وَ نِفاقاً»
4- کفر و نفاق، درجاتى دارد. «أَشَدُّ کُفْراً وَ نِفاقاً»
5- يکى از عوامل کفر و نفاق، ناآگاهى است. أَشَدُّ کُفْراً ... أَلَّا يَعْلَمُوا
6- دانستن احکام دين، لازم است وگرنه اعرابى هستيم. «يَعْلَمُوا حُدُودَ ما أَنْزَلَ اللَّهُ»
7- شهرنشينان جاهل به حدود الهى، به منزله‌ى اعراب و باديه‌نشينان، بلکه بدتر از آنان هستند. «أَلَّا يَعْلَمُوا حُدُودَ ما أَنْزَلَ اللَّهُ»