در اين آيه، نُه صفت براى مؤمنانِ مجاهد بيان شده است: از گناهان توبه کرده، در مدار عبادت قرار مى‌گيرند. با زبان، حمد و با پا حرکت و با بدن رکوع و سجود دارند، پس از خودسازى، با امر به معروف به اصلاح جامعه مى‌پردازند و از مرز قوانين الهى خارج نمى‌شوند.
توبه از گناه، راه عبادت را باز مى‌کند، زبانِ ستايشگر همراه با پويايى و تحرّک، آمادگى براى رکوع و سجود در پيشگاه خدا مى‌آورد، و امر به معروف و نهى از منکر، حافظِ حدود الهى در جامعه است.
کلمه‌ى «التَّائِبُونَ»، نشانه‌ى آن است که مؤمنانى که جان و مال خود را به خدا مى‌فروشند، مى‌توانند با يک انقلاب و بازسازى درونى و اعراض از کردارهاى نارواى گذشته، وارد اين
جلد 3 - صفحه 510
ميدان معامله با خدا شوند. «1»
عُبّاد بصرى در راه مکّه امام سجاد عليه السلام را ديد، به حضرت گفت: «ترکتَ الجهادَ و صعوبَته واقبلتَ الى‌الحجِّ و لِينَه؟» جهاد و سختى آن را رها کرده‌اى، به حج وآسانى آن روى آورده‌اى؟ آنگاه آيه‌ى إِنَّ اللَّهَ اشْتَرى ... را خواند! حضرت فرمودند: ادامه‌ى آن را هم بخوان! عبّاد آيه‌ى التَّائِبُونَ ... را خواند. حضرت فرمود: اگر ياران ما اين صفات و کمالات را دارا مى‌بودند، بر ما واجب بود، قيام کنيم و در آن صورت، جهاد از حجّ برتر بود. «2»
در روايتى آمده است که مراد از «السَّائِحُونَ» روزه‌داران مى‌باشد. «3»