تفسیر نور (محسن قرائتی)
لَقَدْ تابَ اللَّهُ عَلَى النَّبِيِّ وَ الْمُهاجِرِينَ وَ الْأَنْصارِ الَّذِينَ اتَّبَعُوهُ فِي ساعَةِ الْعُسْرَةِ مِنْ بَعْدِ ما کادَ يَزِيغُ قُلُوبُ فَرِيقٍ مِنْهُمْ ثُمَّ تابَ عَلَيْهِمْ إِنَّهُ بِهِمْ رَؤُفٌ رَحِيمٌ «117»
همانا خداوند، لطف خود را بر پيامبر و مهاجران و انصارى که او را در لحظه‌ى دشوار (جنگ تبوک) پيروى کردند، سرازير نمود، پس از آنکه
«1». کافى، ج 1، ص 163.
جلد 3 - صفحه 515
نزديک بود دلهاى بعضى از آنان منحرف شود (ودر جبهه حضور نيابند.)
سپس خداوند لطف خود را به آنان بازگرداند، همانا او به آنان رئوف و مهربان است.