1- استهزا وموضعگيرى منفى به هنگام نزول قرآن، نشانهى نفاق است. أُنْزِلَتْ سُورَةٌ ... يَقُولُ أَيُّکُمْ زادَتْهُ ...
2- منافقان با سؤالهاى خود، روحيّهى منفى خود را به ديگران انتقال مىدهند.
يَقُولُ أَيُّکُمْ زادَتْهُ هذِهِ إِيماناً ...
3- ايمان، مراتبى دارد وقابل کم و زياد شدن است، همان گونه که نفاق، قابل توسعه و افزايش است. «فَزادَتْهُمْ إِيماناً»
4- قرآن، وسيلهى خوبى براى شناختِ مؤمن از منافق است. «فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا فَزادَتْهُمْ إِيماناً»
5- احساس شادى و نشاط روحى پس از شنيدن آيات قرآن، نشانهى تکامل و رشد ايمان است. «فَزادَتْهُمْ إِيماناً وَ هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ»
6- قرآن، مايهى بشارت و مژده به اهل ايمان است. «وَ هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ»