تفسیر نور (محسن قرائتی)
وَ يَوْمَ يَحْشُرُهُمْ کَأَنْ لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا ساعَةً مِنَ النَّهارِ يَتَعارَفُونَ بَيْنَهُمْ قَدْ خَسِرَ الَّذِينَ کَذَّبُوا بِلِقاءِ اللَّهِ وَ ما کانُوا مُهْتَدِينَ «45»
و روزى که خداوند آنان را محشور و جمع مى‌کند، گويا جز ساعتى از روز را (در دنيا يا برزخ) نمانده‌اند. آن روز يکديگر را مى‌شناسند. قطعاً آنان که ديدار خدا (معاد يا قيامت) را تکذيب کردند، زيان کار شدند و هرگز هدايت يافته نبوده‌اند.