1- جهان، براى انسان آفريده شده است. خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ ... لِيَبْلُوَکُمْ
2- گرچه قدرت الهى مى‌تواند همه چيز را در يک لحظه بيافريند، ولى حکمت الهى اقتضا مى‌کند که آفرينش تدريجى باشد. خَلَقَ ... فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ
3- سرچشمه‌ى مادّى آسمان‌ها وزمين، آب ويا موادّ مذابّ بوده است. «کانَ عَرْشُهُ عَلَى الْماءِ»
4- آب، قبل از آسمان‌ها و زمين وجود داشته است. «کانَ عَرْشُهُ عَلَى الْماءِ»
5- هدف از آفرينش همه‌ى موجودات، رشد معنوى واختيارى انسان بوده است.
خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ ... لِيَبْلُوَکُمْ أَيُّکُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا
6- کيفيّت عمل مهم است، نه کميّت آن. «أَيُّکُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا»
7- آسمان و زمين براى کار نيک آفريده شده، نه براى کاميابى و لذّت‌طلبى و غافل بودن. «أَيُّکُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا»
8- منکرين معاد، برهان ندارند و فقط تهمت مى‌زنند. «إِنْ هذا إِلَّا سِحْرٌ مُبِينٌ»
«1». انبياء، 104.
«2». نهج‌البلاغه، خطبه 144.
«3». تفسير مجمع‌البيان.
«4». بحار، ج 74، ص 93.
«5». تفسير کنزالدقائق.
تفسير نور(10جلدى)، ج4، ص: 25