1- در تبليغ، با شيوه‌ى سؤال، وجدان‌هاى سالم را به قضاوت بطلبيم. «أَ فَمَنْ کانَ»
2- قرآن، حجّت خداوند بر مردم است. «بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ»
3- کسى که در زمان حيات پيامبر صلى الله عليه و آله همراه و دنباله‌رو اوست، پس از پيامبر صلى الله عليه و آله هم جانشين پيامبر صلى الله عليه و آله است. «يَتْلُوهُ»
4- وجود پيروان راستين، وارسته و فداکار، يکى از راههاى شناخت و حقّانيّت پيامبران است. بَيِّنَةٍ ... شاهِدٌ مِنْهُ
5- خداوند حجّت را بر مردم تمام کرده است، هم خود قرآن معجزه است و هم گواهى چون على‌بن ابى‌طالب عليهما السلام دارد و هم تورات از قبل بشارت آن را داده‌است. بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ ... شاهِدٌ مِنْهُ ... وَ مِنْ قَبْلِهِ کِتابُ مُوسى
6- کتب آسمانى، مؤيّد يکديگرند. «مِنْ قَبْلِهِ کِتابُ مُوسى»
7- در تبليغ، شناخت مخاطب يک اصل است، چون در حجاز يهوديان بيش از مسيحيان بوده‌اند، خطاب قرآن با آنان است، گرچه در انجيل هم بشارات‌بسيارى آمده است. «مِنْ قَبْلِهِ کِتابُ مُوسى»
«1». صحيح بخارى، کتاب صلح، باب «کيف نکتب»؛ مسند احمد حنبل، ج 5، ص 356.
جلد 4 - صفحه 37
8- کتب آسمانى و قوانين الهى، راه هدايت و وسيله‌ى رحمت براى مردم هستند.
«إِماماً وَ رَحْمَةً»
9- مردم بايد کتاب آسمانى را امام وپيشواى خود قرار دهند. «کِتابُ مُوسى إِماماً»
10- امامت و رحمت بايد در کنار هم باشند. «إِماماً وَ رَحْمَةً»
11- ملاک و محور، حقّ باشد نه حزب. بجاى توجّه به حزب و نژاد و منطقه، بدنبال پيروى از حقّ باشيم. «وَ مَنْ يَکْفُرْ بِهِ مِنَ الْأَحْزابِ»
12- همه‌ى مردم از هر گروه و طايفه و حزب بايد به قرآن رو آورند وگرنه گرفتار قهر الهى هستند. «وَ مَنْ يَکْفُرْ بِهِ مِنَ الْأَحْزابِ فَالنَّارُ مَوْعِدُهُ»
13- کفر برخى از مردم سبب دلسردى و تزلزل مؤمنان نشود. وَ مَنْ يَکْفُرْ ... فَلا تَکُ فِي مِرْيَةٍ مِنْهُ
14- اکثريّت، نشانه‌ى حقانيّت نيست. الْحَقُّ مِنْ رَبِّکَ ... أَکْثَرَ النَّاسِ لا يُؤْمِنُونَ