تفسیر نور (محسن قرائتی)
أُولئِکَ لَمْ يَکُونُوا مُعْجِزِينَ فِي الْأَرْضِ وَ ما کانَ لَهُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ أَوْلِياءَ يُضاعَفُ لَهُمُ الْعَذابُ ما کانُوا يَسْتَطِيعُونَ السَّمْعَ وَ ما کانُوا يُبْصِرُونَ «20»
آنها در زمين عاجز کننده نيستند (و نمىتوانند بر مقدّرات شومى که براى خود رقم زدهاند، غلبه کرده و از خطر فرار کنند.) و در برابر خداوند هيچ ياورى ندارند.
عذاب خدا نسبت به آنها مضاعف است. (چرا که هم خود گمراه بودند و هم ديگران را با بستن راه خدا يا کج نشان دادن آن به گمراهى کشاندند)، آنان (از شدّت لجاجت و عناد،) توان شنيدن (حقّ) را ندارند و (آن را) نمىبينند.