در فرهنگ اسلام، دنيا بازارى است که مردم فروشندهاند، و جان، مال و عمل، کالاى اين بازار است و خريداران دو دستهاند: دسته نخست خدا که به قيمت گران مىخرد و دسته ديگر غير خدا، مانند: شيطان، هواى نفس که به قيمت ناچيزى، اين کالاها را خريدارند. لذا واژههاى «اجر»، «ثواب»، «ضِعف» و «اضعاف»، براى سود و واژههاى «خُسر»، «خسران
جلد 4 - صفحه 42
مبين» و «اخسرين»، در مورد ضرر و زيان، در قرآن زياد مطرح شده است.
هشدار مهم آن است که بدانيم هر ضرر و زيانى قابل جبران است، مگر گذران عمر که ديگر باز نمىگردد.
گاهى مال ومسکن، يا مقام وقدرت ويا مدرک و عنوانِ انسان از بين مىرود، امّا گاهى انسان خودش را مىبازد وانسانيّت خود را به هدر مىدهد که اين بالاترين خسارت است.