1- حوزه‌ى تبليغ پيامبران، در مرحله اوّل قوم خودشان است. أَرْسَلْنا ... إِلى قَوْمِهِ
2- هشدار انبيا، به نفع مردم است. «إِنِّي لَکُمْ نَذِيرٌ»
3- انسان غافل، بيش از هر چيز به هشدار نياز دارد. «إِنِّي لَکُمْ نَذِيرٌ»
4- پيام و تبليغ بايد روشن و روشنگر باشد. «نَذِيرٌ مُبِينٌ»
5- پيامبران هم هشدار مى‌دهند، هم مصالح مردم را بيان مى‌کنند. «نَذِيرٌ مُبِينٌ»
6- هدف و وظيفه‌ى انبيا، بيان مسئله‌ى توحيد است. «أَنْ لا تَعْبُدُوا إِلَّا اللَّهَ»
7- تاريخ شرک، به زمان حضرت نوح نيز بر مى‌گردد. «لا تَعْبُدُوا إِلَّا اللَّهَ»
8- اصل پرستش و عبادت در هر انسانى وجود دارد، لکن پيامبران مسير و جهت آن را معيّن مى‌کنند. «لا تَعْبُدُوا إِلَّا اللَّهَ»
9- انبيا، خيرخواه و دلسوز مردم بوده‌اند. «إِنِّي أَخافُ عَلَيْکُمْ»
10- وظيفه‌ى مبلّغ و مربّى، بيان خطرات و عواقب سوء شرک به خداوند است.
«أَخافُ عَلَيْکُمْ عَذابَ يَوْمٍ أَلِيمٍ»