1- خداوند ارادهى خود را از طريق اسباب و علل طبيعى محقّق مىسازد و نبايد هميشه منتظر امور غيبى باشيم. «وَ اصْنَعِ الْفُلْکَ»
2- براى اولياى خدا کار کردن عار نيست. «وَ اصْنَعِ الْفُلْکَ»
3- براى نجات مردم سخنرانى و تبليغ کافى نيست، وسيلهى نجات نيز بايد فراهم نمود. «وَ اصْنَعِ الْفُلْکَ»
4- کشتىسازى تاريخى بس طولانى دارد. به نوح خطاب شد: «اصْنَعِ الْفُلْکَ»
5- توجّه به حضور خداوند، به انسان نشاط و دلگرمى مىدهد و او را در برابر ناگوارىها مقاوم مىکند. «وَ اصْنَعِ الْفُلْکَ بِأَعْيُنِنا»
6- ابتکارات و اختراعات صنعتى بشر، از الهامات الهى است. وَ اصْنَعِ ... بِأَعْيُنِنا وَ وَحْيِنا
7- شفاعت انبيا، دربارهى کافران ستمکار، کارساز نيست. «وَ لا تُخاطِبْنِي فِي الَّذِينَ ظَلَمُوا»
8- لجاجت در برابر انبيا ظلم است. «فِي الَّذِينَ ظَلَمُوا»
9- دعا و شفاعت انبيا، در مقدّرات الهى بىاثر است. وَ لا تُخاطِبْنِي ... إِنَّهُمْ مُغْرَقُونَ
10- ستمگران در معرض گرفتار شدن به عذابهاى دنيوى هستند. «إِنَّهُمْ مُغْرَقُونَ»
تفسير نور(10جلدى)، ج4، ص: 56