تفسیر نور (محسن قرائتی)
«160» إِلَّا الَّذِينَ تابُوا وَ أَصْلَحُوا وَ بَيَّنُوا فَأُولئِکَ أَتُوبُ عَلَيْهِمْ وَ أَنَا التَّوَّابُ الرَّحِيمُ
مگر آنها که توبه کردند و (اعمال بد خود را با اعمال نيک) اصلاح نمودند و (آنچه را کتمان کرده بودند) آشکار ساختند، که من (لطف خود را) بر آنان بازمى‌گردانم، زيرا من توبه پذير مهربانم.