1- انبيا هدف مادّى ندارند، هدف آنها از کارشان، جلب رضايت خداوند است.
إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى الَّذِي ... (خداوند خود به انبيا اجر مىدهد)
2- اخلاص، از شروط اساسى موفّقيّت در تبليغ است. «إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى الَّذِي فَطَرَنِي»
3- توجّه به خالقيّت خداوند، زمينهى اخلاص است. «عَلَى الَّذِي فَطَرَنِي»
4- تعقّل، ما را به تبعيّت از انبيا و پيروى از وحى راهنمايى مىکند. (عقل، ضدّ وحى نيست، بلکه زمينه ساز پذيرش وحى است) «أَ فَلا تَعْقِلُونَ»
5- براى کسى که به فکر دنيا و منافع آن نيست، چه دليل وجود دارد که اين همه خود را به زحمت بيندازد؟! «أَ فَلا تَعْقِلُونَ»