1- خداوند، امکان توبه و بازگشت را براى خطاکاران، در هر شرايطى فراهم نموده است. «يَلْعَنُهُمُ اللَّهُ ... إِلَّا الَّذِينَ تابُوا»
2- کتمان حقايق دينى، فساد است، زيرا به توبه کننده، فرمان اصلاح و جبران داده شده است. «تابُوا وَ أَصْلَحُوا»
3- توبه‌ى هرگناه، متناسب با آن است. توبه‌ى کتمان، بيان حقايق است. «تابُوا ... وَ بَيَّنُوا»
4- چون در مقام تهديد وتوبيخ، لعنت خداوند شامل حال کتمان کنندگان شد، در مقام مهربانى نيز کلمات «انَا» و «توّاب» و «رحيم» بکار رفته تا بگويد: من خودم با مهربانى مخصوصم، به شما باز مى‌گردم. «يَلْعَنُهُمُ اللَّهُ ... أَنَا التَّوَّابُ الرَّحِيمُ»
5- تهديد گنهکار و بشارت نيکوکار، دو رکن اساسى براى تربيت فرد و جامعه است. «يَلْعَنُهُمُ اللَّهُ ... أَنَا التَّوَّابُ الرَّحِيمُ»
6- بازگشت لطف خداوند به توبه‌کنندگان، دائمى، قطعى و همراه با محبّت است.
«أَتُوبُ عَلَيْهِمْ وَ أَنَا التَّوَّابُ الرَّحِيمُ»