تفسیر نور (محسن قرائتی)
قالُوا يا صالِحُ قَدْ کُنْتَ فِينا مَرْجُوًّا قَبْلَ هذا أَ تَنْهانا أَنْ نَعْبُدَ ما يَعْبُدُ آباؤُنا وَ إِنَّنا لَفِي شَکٍّ مِمَّا تَدْعُونا إِلَيْهِ مُرِيبٍ «62»
(قوم ثمود) گفتند: اى صالح! تو براستى قبل از اين در ميان ما مايهى اميد بودى، آيا (اينک) تو ما را از پرستش آنچه پدرانمان مىپرستيدند نهى مىکنى؟ همانا که ما نسبت به آنچه ما را به آن مىخوانى در شکى هستيم که ما را به تو بد گمان کرده است.