1- همه‌ى انبيا عليهم السلام با مخالفانى روبرو بوده‌اند. قالُوا يا شُعَيْبُ ...
2- نماز، در اديان گذشته نيز بوده است. «أَ صَلاتُکَ»
3- نماز، بارزترين نمود آئين شعيب بوده است. «أَ صَلاتُکَ»
4- نماز واقعى، انسان را به ارشاد ديگران و امر به معروف و نهى از منکر آنها وامى‌دارد. «أَ صَلاتُکَ تَأْمُرُکَ أَنْ نَتْرُکَ»
5- تقليد از نياکان، درمقابل دليل ونصّ، سرچشمه‌ى بسيارى از انحرافات است.
«يَعْبُدُ آباؤُنا»
6- دين، نه از سياست جداست و نه از اقتصاد. أَ صَلاتُکَ ... نَتْرُکَ ... فِي أَمْوالِنا
7- راه انبيا، مانع از آزادى بى‌قيد و شرط است. «نَفْعَلَ فِي أَمْوالِنا ما نَشؤُا»
جلد 4 - صفحه 109
8- مالکيّت بر چيزى، دليل جواز بر هر نوع مصرف کردن آن نيست. نَتْرُکَ ... أَنْ نَفْعَلَ فِي أَمْوالِنا ما نَشؤُا (در قوانين شعيب، قانون کنترل مصرف بوده است)
9- تجليل و ستايش مخالفان از ما، گاهى به خاطر سکوت ونگفتن حقّ است.
«إِنَّکَ لَأَنْتَ الْحَلِيمُ الرَّشِيدُ»
10- تعريف وتمجيد مخالفان، گاهى جنبه‌ى استهزا دارد. «لَأَنْتَ الْحَلِيمُ الرَّشِيدُ»