کفّار به حضرت شعيب عليه السلام مىگفتند: ما سخنان تو را درک نمىکنيم. مگر کلام آن حضرت چه بود که آنها نمىفهميدند؟ آيا جز اين بود که مىفرمود:
1- من معجزه و بيّنه دارم. «کُنْتُ عَلى بَيِّنَةٍ»
2- من داراى مشکل مالى و نيازمند شما نيستم. «رَزَقَنِي مِنْهُ رِزْقاً حَسَناً»
3- به آنچه مىگويم، عمل مىکنم. ما أُرِيدُ أَنْ أُخالِفَکُمْ ...
4- به دنبال اصلاح جامعه هستم. «إِنْ أُرِيدُ إِلَّا الْإِصْلاحَ»
5- آنچه در توان دارم تلاش مىکنم. «مَا اسْتَطَعْتُ»
6- بر خدا توکّل و به سوى او انابه مىکنم. «عَلَيْهِ تَوَکَّلْتُ وَ إِلَيْهِ أُنِيبُ»
7- عاقبتِ پيشينيان را به شما هشدار مىدهم. مِثْلُ ما أَصابَ قَوْمَ نُوحٍ أَوْ ...
امّا کفّار، هم سخنانش را تحقير کردند، «ما نَفْقَهُ»، هم خودش را ضعيف دانستند، «فِينا ضَعِيفاً»، هم فاميل و بستگانش را ناچيز شمردند، «رَهْطُکَ»، هم به شکنجهى سختى تهديدش کردند، «لَرَجَمْناکَ» و هم قدرت و عزّتش را ناديده گرفتند. «ما أَنْتَ عَلَيْنا بِعَزِيزٍ»