1- حسرت‌هاى درونى در اعمال و رفتار انسان مؤثّر است. «يَعَضُّ الظَّالِمُ»
2- رها کردن راه انبيا ظلم است. (ظلم به خود و ظلم به انبيا) «يَعَضُّ الظَّالِمُ»
3- عذاب قيامت بسيار سخت است. «يَعَضُّ الظَّالِمُ عَلى يَدَيْهِ» (مشرک تنها يک انگشت ويا يک دست خود را گاز نمى‌گيرد، بلکه دو دست خود را گاز مى‌گيرد)
4- در قيامت، وجدان‌ها بيدار مى‌شود. «يَعَضُ- يَقُولُ»
5- پشيمانى، دليل بر اختيار انسان است و اگر کسى مجبور بود، پشيمانى معنا نداشت. «يا لَيْتَنِي»
دوستى‌هاى نامشروع امروز، فرداى خطرناکى دارد. «يا لَيْتَنِي» دوست در سرنوشت انسان مؤثّر است.
7- ايمان به تنهايى کافى نيست، همراه بودن با انبيا نيز لازم است. «مَعَ الرَّسُولِ»
«1». بحار، ج 74، ص 180.
جلد 6 - صفحه 248
8- ارتباط با انبيا هر چند اندک باشد، مى‌تواند راه نجات باشد. «سَبِيلًا»
9- دو دوستى در يک دل جا نمى‌گيرد. (دوستى پيامبر و دوستى انسان گمراه) اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُولِ ... لَمْ أَتَّخِذْ فُلاناً خَلِيلًا
10- دوستان منحرف، عوامل شيطانند. «فُلاناً خَلِيلًا- وَ کانَ الشَّيْطانُ»
11- نام و شخص افراد مهم نيست، کارايى آنان مهم است. «فُلاناً- أَضَلَّنِي»
12- نشانه‌ى دوست بد آن است که انسان را غافل کند. «أَضَلَّنِي عَنِ الذِّکْرِ»
13- گاهى عواطف دوستى، بر استدلال و منطق غلبه مى‌کند. «أَضَلَّنِي عَنِ الذِّکْرِ بَعْدَ إِذْ جاءَنِي»
14- خداوند با همه‌ى مردم اتمام حجّت مى‌کند. «بَعْدَ إِذْ جاءَنِي»