«طهور» چيزى را گويند که هم در نهايت پاکى است و هم پاک کننده مى‌باشد. کلمه‌ى «بلد» به معناى سرزمين است، خواه شهر باشد يا روستا ومزرعه، به دليل آيه‌ى 58 سوره اعراف که مى‌فرمايد: «وَ الْبَلَدُ الطَّيِّبُ يَخْرُجُ نَباتُهُ بِإِذْنِ رَبِّهِ» سرزمين نيکو با اذن پروردگارش گياه خود را بيرون مى‌آورد، و روشن است که روئيدن گياه مخصوص شهر نيست. کلمه‌ى «أَناسِيَّ» جمع «انسى» مرادف معناى «انسان» است.
چون معنى «بلد» و «بَلْدَةً» يکى است، در توصيف آن فرمود: «مَيْتاً» و نفرمود: «ميتة»
در استفاده از آب، بيشترين سهم به کشاورزى اختصاص دارد، بعد حيوانات بيشترين استفاده را از آن مى‌برند و سپس انسان‌ها. به خاطر همين، در آيه‌ى شريفه ابتدا از کشاورزى و احياى زمين ياد شده است، سپس از حيوانات، آن گاه از انسان.
بادها فوايد بسيارى دارند از جمله: هوا را لطيف مى‌کنند، ابرها را انتقال مى‌دهند، حرارت را کم مى‌کنند و گياهان را بارور مى‌سازند.