تفسیر نور (محسن قرائتی)
«167» وَ قالَ الَّذِينَ اتَّبَعُوا لَوْ أَنَّ لَنا کَرَّةً فَنَتَبَرَّأَ مِنْهُمْ کَما تَبَرَّؤُا مِنَّا کَذلِکَ يُرِيهِمُ اللَّهُ أَعْمالَهُمْ حَسَراتٍ عَلَيْهِمْ وَ ما هُمْ بِخارِجِينَ مِنَ النَّارِ
و (در آن موقع) پيروان گويند: اى کاش! بار ديگرى براى ما بود (که به دنيا برمىگشتيم) تا از اين پيشوايان بيزارى جوئيم، همانگونه که آنها (امروز) از ما بيزارى جستند. بدينسان خداوند اعمال آنها را که مايه حسرت آنهاست، به آنها نشان مىدهد و هرگز از آتش دوزخ، بيرون آمدنى نيستند.