کلمه‌ى «رَهْطٍ» به دسته‌اى گفته مى‌شود که ميانشان رابطه‌ى گرمى باشد. «1»
کلمه‌ى «تطير» از «طير» به معناى پرنده است. مردم عرب هنگام سفر، پرنده‌اى را رها مى‌کردند که اگر به سمت راست مى‌پريد (اين کار را به فال نيک مى‌گرفتند و) سفر مى‌کردند و اگر به سمت چپ مى‌پريد (فال بد مى‌زدند و) سفر را تعطيل مى‌کردند. «2»
در اسلام، فال بد زدن (به نام طيره) شرک دانسته شده است. فال بد، رها کردن دلايل اصلى و رفتن به سراغ خرافات است.
فال بد زدن به انبيا، در قرآن مکرّر آمده است: فرعونيان بدبختى‌ها را از موسى مى‌دانستند؛ «يَطَّيَّرُوا بِمُوسى» «3» به حضرت عيسى مى‌گفتند: «إِنَّا تَطَيَّرْنا بِکُمْ» «4» در اين آيه نيز مى‌فرمايد: به صالح گفتند: «اطَّيَّرْنا بِکَ»
جمله‌ى «بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ تُفْتَنُونَ» را چند نوع معنا کرده‌اند:
الف: شما توسط عوامل خدعه‌گر فريب خورده‌ايد که اين گونه مقاومت مى‌کنيد. (بنا بر اينکه «فتنه» به معناى فريب و خدعه باشد)
ب: شما با حوادث تلخ آزمايش مى‌شويد. (اگر مراد از فتنه، امتحان وآزمايش باشد)
ج: شما به خاطر لجاجت کيفر مى‌شويد. (بنا بر اينکه مراد از فتنه، عذاب باشد)