=== قاموس قرآن ===
عیب گرفتن. حقیر شمردن در اقرب آمده «زری عمله علیه: عابه علیه و عاتبه» اسم فاعل آن زار است [هود:31]. ازدراء یعنی احتقار یعنی درباره آنان که چشم شما خوارشان میبیند نمیگویم: خدا هرگز خیری به آنها نخواهد داد در نهج البلاغه خطبه 174 درباره نفس مؤمن فرموده «وَلا یزالُ زارِیاً عَلَیها» مؤمن پیوسته نفس خود را حقیر شمرده و آن را عتاب میکند. این کلمه تنها یکبار در قرآن یافته است.
من هرگز به شما نمیگویم خزائن الهی نزد من است! و غیب هم نمیدانم! و نمیگویم من فرشتهام! و (نیز) نمیگویم کسانی که در نظر شما خوار میآیند، خداوند خیری به آنها نخواهد داد؛ خدا از دل آنان آگاهتر است! (با این حال، اگر آنها را برانم،) در این صورت از ستمکاران خواهم بود!»