«کَیْد» در اصل به معنای هر گونه «چاره اندیشی» است، خواه در طریق صحیح باشد یا غلط، هر چند غالباً در موارد مذموم استعمال می شود، و با توجّه به این که در اینجا به صورت «نکره» آمده، نکره ای که دلالت بر عظمت و اهمیت می کند، اشاره به نقشه وسیع و گسترده ای است که آنها برای نابود ساختن ابراهیم(علیه السلام)، و برچیدن اثرات تبلیغ قولی و عملی او، طرح کرده بودند. این واژه به معنای مکر، تلاش و کوشش، و جنگ نیز آمده است.
و به گفته «راغب» در «مفردات»، نوعی چاره جوئی است (که پنهانی و از طریق آماده ساختن مقدمات بوده باشد)، و آن دو گونه است: «نکوهیده» و «پسندیده»، هر چند استعمال آن در مذموم بیشتر است، ولی در عین حال در ممدوح نیز به کار می رود.
=== قاموس قرآن ===
حیله. تدبیر. راغب میگوید: کید نوعی حیله است گاهی مذموم و گاهی ممدوح باشد هر چند در مذموم بیشتر است همینطور است استدراج و مکر که گاهی ممدوح باشند. نگارنده گوید: بهتر است آنرا در صورت ممدوح بودن تدبیر معنی کنیم مثل [یوسف:76]. این چنین تدبیر کردیم برای یوسف. [طارق:16-15]. کید اول که در باره کفار است مذموم و دومی که در باره خداست ممدوح است: آنها حیله میکنند حیلهای و من در مقابلشان تدبیر میکنم تدبیری - در باره کید بعد از کید که بخدا نسبت داده شده رجوع شود به «مکر». [انبیاء:57]. بخدا حیله و تدبیری درباره بتهایتان میکنم. در آیات [نساء:76]. [صافات:98]. و نظائر آن به معنی کید مذموم است.