«مَمْنُون» از مادّه «منّ» در اینجا به معنای قطع، یا نقص است، بنابراین «غَیْرُ مَمْنُون» یعنی «غیر مقطوع» و بدون نقص، بعضی واژه «مَنُون» (بر وزن زبون) به معنای مرگ را، نیز از همین ماده دانسته اند و همچنین «منّت گذاردن با زبان» را، چرا که اولی قطع و پایان عمر است، و دومی نعمت و شکر را قطع می کند.
بعضی از مفسران، نیز گفته اند: منظور از «غَیْرُ مَمْنُون» در اینجا این است که، هیچگونه منتی بر مؤمنان در این اجر و پاداش گذارده نمی شود (ولی معنای اول مناسب تر به نظر می رسد).
و ممکن است همه این معانی در سوره «انشقاق» جمع باشد; زیرا نعمت های آخرت بر عکس نعمت های دنیا که ناپایدار و هم نقصان پذیر، و غالباً آمیخته با عوارض
نامطلوب، و یا منت این و آن است، هیچ گونه منت، نقصان، فناء و عوارض نامطلوب در آن راه ندارد، جاودانی، نقصان ناپذیر است، خالی از هرگونه ناملایمات و هرگونه منّت است.