اشْكُرُوا

تکرارها: ۵

=== قاموس قرآن === ثنا گوئی در مقابل نعمت. در مجمع فرموده: شکر اعتراف به نعمت است توأم با نوعی تعظیم. رمّانی گفته: شکر اظهار نعمت است راغب گوید: شکر یادآوری نعمت و اظهار آن است... ضد آن کفر به معنی نسیان و پوشاندن نعمت است... شکر بر سه نوع است: شکر قلب و آن یادآوری نعمت است. شکر زبان و آن ثناگوئی در مقابل نعمت است. شکر جارح وآن مکافات نعمت به قدر قدرت است. بقیه مطلب در «حمد» گذشت. شکر فقز در مقابل نعمت و بذل است. چنانکه فرموده [نحل:121]، [ابراهیم:37]، [نحل:114]. شکور: صیغه مبالغه است و آن وصف خدا و بنده هر دو آمده است مثل [فاطر:34]، [تغابن:17]، [ابراهیم:5]. در وصف حضرت نوح آمده [اسراء:3]. شکور به ضمّ (ش) مصدر است به معنی شکر [انسان :9]. در اینجا لازم است به چند مطلب اشاره شود: 1- شکر خدا یاد آوری نعمتهای او ثناگوئی در مقابل آنها است چنانکه فرموده [نحل:114]. اعمال مذهبی و اطاعت پروردگار بهترین شکر در مقابل نعمتها است [سباء:12]. وآن قسم سوم از اقسام شکر است که از راغب نقل گردید. سجده شکر، نماز شکر، احسان و ولیمه شکر از قبیل است روایت شده: چون سر ابن زیاد را به مدینه آوردند حضرت سجّاد علیه السلام به شکرانه آن قدری میوه بر اهل مدینه تقسیم فرمود. 2- شکر از بنده همان است که گفته شد. شکر از خدا مجازات عمل صالح بنده است و خداوند از این عمل شاکر و شکور است [بقره:158]. ایضاً [فاطر:30]. چنین عمل را عمل مشکور نعمت گوئیم [انسان:22]. 3- شکر سبب مزید نعمت است چنانکه فرموده [ابراهیم:7]. در تفسیر عیاشی از حضرت امام صادق علیه السلام نقل است هر بنده‏ای که خدا به او نعمت بدهد در قلبش آن را بداند - و در روایتی با قلبش به‏آن اقرار کند - و با زبان خدا را حمد نماید شخن او به آخر نمی‏رسد تا خدا به زیادت فرمان دهد. از این قبیل روایت بسیار می‏توان یافت. آیه [نمل:40]. نیز مطلب آیه فوق را می‏رساند. نا گفته نماند ذیل آیه اول «وَ لَئِن کَفَرْتُمْ اِنَّ عَذابی لَشَدیدٌ» عکس مطلب را روشن می‏کند یعنی کفران نعمت سبب از بین رفتن آن است و اگر ظاهراً هم از بین نرود به نقمت مبدل می‏شود و روسیاهی به بار می‏آورد. 4- شکر گزار بنده حکیم و دارای درک است [لقمان:12]. 5- در قرآن مجید راجع به شکر بسیار تشویق شده است. آنچه از دست بندگان آید همان است که نعمتهای خدا را یاد اورند و ثنا گوئی پردازند دراینجا چند حدیث از کافی باب شکر نقل می‏شود: عَنْ اَبی عَبْدِاللّهِ علیه السلام قالَ: شُکْرُ النِّعِمِ اِجْتِنابُ الْمَحارِمِ وَ تَمامُ الشُّکْرِ قَوْلُ الرَّجُلِ: اَلْحَمْدُلَلّهِ رَبِّ الْعالَمینَ. عَنْ مُعَمَّرِ بْنِ خَلّادِ قالَ سَمِعَتُ اَبَاالْحَسَنِ صَلَواتُ اللّهِ عَلَیْهِ یَقُولُ: مَنْ حَمِدَاللّهِ عَلَی النِّعْمَةِ فَقَدْ شَکَرَهُ وَ کانَ الْحَمْدُ اَفْضَلُ «مِنْ» تِلْکَ النِّعْمَةِ. عَنْ صَفْوانِ الْجَمّالِ عَنْ اَبی عَبْدِاللّهِ قالَ: قالَ لی ما اَنْعَمَ اللّهُ عَلی عَبْدٍ بِنِعْمَةٍ صَغُرَتْ اَوْ کَبُرَتْ، فَقالَ الْحَمْدُلِلّهِ فَقَدْ اَدّی شُکْرَها.
۰۱۱۳۵۷۹۱۱۱۳۱۵۱۷۱۹۲۱۲۳سال ۱: ۰سال ۲: ۰سال ۳: ۰سال ۴: ۰سال ۵: ۰سال ۶: ۰سال ۷: ۱سال ۸: ۰سال ۹: ۰سال ۱۰: ۱سال ۱۱: ۱سال ۱۲: ۰سال ۱۳: ۰سال ۱۴: ۱سال ۱۵: ۰سال ۱۶: ۰سال ۱۷: ۰سال ۱۸: ۰سال ۱۹: ۰سال ۲۰: ۰سال ۲۱: ۱سال ۲۲: ۰سال ۲۳: ۰
بقره · ۱۵۲

فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ وَ اشْكُرُوا لِي وَ لاَ تَكْفُرُونِ

پس به یاد من باشید، تا به یاد شما باشم! و شکر مرا گویید و (در برابر نعمتهایم) کفران نکنید!

بقره · ۱۷۲

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُلُوا مِنْ طَيِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ وَ اشْكُرُوا لِلَّهِ إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ

ای کسانی که ایمان آورده‌اید! از نعمتهای پاکیزه‌ای که به شما روزی داده‌ایم، بخورید و شکر خدا را بجا آورید؛ اگر او را پرستش می‌کنید!

نحل · ۱۱۴

فَكُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلاَلاً طَيِّباً وَ اشْكُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ

پس، از آنچه خدا روزیتان کرده است، حلال و پاکیزه بخورید؛ و شکر نعمت خدا را بجا آورید اگر او را می‌پرستید!

عنکبوت · ۱۷

إِنَّمَا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَوْثَاناً وَ تَخْلُقُونَ إِفْكاً إِنَ الَّذِينَ تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ لاَ يَمْلِكُونَ لَكُمْ رِزْقاً فَابْتَغُوا عِنْدَ اللَّهِ الرِّزْقَ وَ اعْبُدُوهُ وَ اشْكُرُوا لَهُ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ

شما غیر از خدا فقط بتهایی (از سنگ و چوب) را می‌پرستید و دروغی به هم می‌بافید؛ آنهایی را که غیر از خدا پرستش می‌کنید، مالک هیچ رزقی برای شما نیستند؛ روزی را تنها نزد خدا بطلبید و او را پرستش کنید و شکر او را بجا آورید که بسوی او بازگشت داده می‌شوید!

سبأ · ۱۵

لَقَدْ كَانَ لِسَبَإٍ فِي مَسْكَنِهِمْ آيَةٌ جَنَّتَانِ عَنْ يَمِينٍ وَ شِمَالٍ كُلُوا مِنْ رِزْقِ رَبِّكُمْ وَ اشْكُرُوا لَهُ بَلْدَةٌ طَيِّبَةٌ وَ رَبٌ غَفُورٌ

برای قوم «سبا» در محل سکونتشان نشانه‌ای (از قدرت الهی) بود: دو باغ (بزرگ و گسترده) از راست و چپ (رودخانه عظیم با میوه‌های فراوان؛ و به آنها گفتیم:) از روزی پروردگارتان بخورید و شکر او را بجا آورید؛ شهری است پاک و پاکیزه، و پروردگاری آمرزنده (و مهربان)!