«صلوات» جمع «صلوة» به معنای «معبد یهود» است، و بعضی آن را معرب «صلوثا» می دانند که در لغت عبرانی به معنای نماز خانه است.
=== قاموس قرآن ===
توجّه و انعطاف. در المیزان ذیل آیه 43 سوره احزاب فرموده: معنی جامع صلوة چنانکه از فرموده: معنی جامع صلوة چنانکه از موارد استعمال آن بدست میآید انعطاف است، به اختلاف نسبت متفاوت میشود لذا گفتهاند: آن از خدا رحمت و از ملائکه استغفار و از مردم دعا است. این سخن چنانکه فرموده جامع تمام معانی و در همه موارد جاری است. بهتر است که صلوة ملائکه و مردم هر دو به معنی دعا باشد که میان آن دو فرقی نیست. آنچه که گفتهاند: صلوة در لغت به معنی دعاستو فقط صلوة بنده رادر نظر گرفتهاند حالآن که صلوة به خدا و ملک نیز نسبت داده نی شود. در مجمع فرموده: آن در لغت به معنی دعا است راغب گوید: بیشتر اهل لغت گفتهاند: آن به معغنی دعا و تبریک و تمجید است «صَلَیْتُ عَلَیْهِ» یعنی بر او دعا کردم و او تزکیه نمودم. و در ذیل آیه 3 بقره و در مفردات و نهایه از حضرت رسول صلی اللّه علیه و آله و سلم نقل شده «اِذا دُعِیَ اَحَدُکُمْ اِلی طِعامٍ فَلْیُجِبْ وَ اِنْ کانَ صائِماً فَلْیُصَلِّ» یعنی: چون یکی از شما به طعامی دعوت شد اجابت کند و اگر روزه دار باشد از برای دعوت کننده دعا نماید. در قرآن مجید گاهی به معنی دعا آمده مثل [توبه:103]. از اموالشان زکوة بگیر. تو آنها را بدان وسیله پاک و پاکیزه میکنی و وقت زکوةگرفتن بر آنها دعا کن که دعای تو برای آنها آرامش است. [توبه:99]. صَلَوات به معنی دعاها عطف است بر «ما یُنْفِقُ» یعنی: انفاق خویش و دعاهای رسول خدا را مایه تقرب به خدا میداند. [احزاب:43]. صلوة در این آیه به معنی توجه و اهمیّت است یعنی خدا آن است که او و فرشتگانش به شما اهمیّت میدهد و توجه میکند ذیل آیه روشن میکند این توجّه همان رحمت خداست «وَ کانَ بِالْمُؤمِنینَ رَحیماً». * [بقره:157]. ممکن است صلوات به معنی توجّه و تزکیه و رحمت به معنی نعمت باشد یعنی: برای صابران از خدایشان توجّه و تزکیه و نعمت هست. و شاید چنانکه در جوامع الجامع فرموده: برای ادامه نعمت باشد یعنی برای آنها رحمت از پر رحمت است مثل [حدید:27]، [توبه:117]، در آیه [نور:41]. که پرندگان را نیز شامل است ظاهراً غرض توجه و رو کردن به خدا است. [احزاب:56]. یعنی خدا و فرشتگان بر پیغمبر صلوات میفرستند و او راثنا میگویند و تعظیمش میکنند، یا خدا بر او رحمت میکند و ملائکه دعا و استغفار. ای اهل ایمان شما هم بر او صلوات بفرستید و از خدا رحمت بخواهید و سلام کنید. آیه حاکیاز آن است که مؤمنان لازم است در این کار خدا و ملائکه پیروی کنند. در روایات شیعه و اهل سنت مستفیضاً وارد است که طریق صلوات برآن حضرت آن است که بگوئیم: «اِللّهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ عَلی آلِ مُحَمَّدٍ. باید آل و اهل بیت را در صلوات از آن آن حضرت جدا نکرد و گرنه صلوات ابتر خواهد بود. روایات شیعه که معلوم است و راجع به روایات شیعه که معلوم است و راجع به روایات اهل سنت برای نمونه رجوع شود به صواعق محرقه ابن حجر ذیل آیه دوم از آیات اهل بیت، صحیح مسلم جلد اول کتاب صلوة بابُ: اَلصَّلوة عَلَی النَّبِیِّ بَعْدَ التَشَهُّد، سنن ترمذی ابواب الصلوة باب 341 ما جاءَ فی صِفَةِ الصَّلوةِ عَلَی النَّبیِّ، سنن ابی داود کتاب الصلوة علی النبی بعد التشهّد. صلوة اسلام صلوة اسلام همان عبادت بزرگی است که در رأس عبادات قرار گرفته و از ارکان دین و تارک آن در ردیف کافر است. در وجه تسمیه آن گفتهاند: چون قسمتی از آن دعا است از باب تسمیه کل باسم جزة این عمل را صلوة گفتهاند. به عقیده نگارنده احتیاجی به این سخن نیست بلکه معنای اصلی در آن ملحوظ است که در صلوة توجّه و انعطافی است از بنده به خدا همانطور که از خدا به بنده. و آن در واقع یاد آوری مخصوص خدا و رو کردن به سوی خدای عزّوجلّ است با کیفیّتی که شرع بیان داشته. مهمترین کار بنده دو چیز است یکی توجّه به خدا، دیگری انفاق در راه خدا و لذا مکرّر در قرآن عظیم میخوانیم: [بقره:43]، [بقره:3]. نماز شخص را از فحشاء و منکر تهی میکند (عنکبوت:45) [نساء:103]. هیچ دین و شریعتی بدون نماز نبوده گرچه در کیفیّت آن با هم اختلاف داشتهاند. درباره بنی اسرائیل هست که خدا به موسی وحی فرمود:[یونس:87]. خانههای خویش را مقابل هم قرار بدهید و نماز بخوانید. در هم قرار بدهید و نماز بخوانید. در خصوص ابراهیم علیه السلام آمده: [ابراهیم:40]. راجع به حضرت عیسی علیه السلام و شریعت او فرموده: [مریم:31]. در حالات اسمعیل صادق الوعد هست: [مریم:55]. راجع به انبیاء سلف فرموده: [انبیاء:73]. لقمان به پسرش میفرمود: [لقمان:17]. قوم شعیب به وی میگفتند: [هود:87]. خطاب به مؤمنین فرموده [بقره:238]. خاتمه در خاتمه این بحث باید دانست که به معاد یهود صلوات گویند که در آیه [حج:40]. آمده است و در «بیع» گذشت در مجمع فرمود: اصل آن صلوه است (بر وزن عروه) در تعریب صلوة شده. در اقرب الموارد گوید: اصل آن در عبری صلوتا است. امام صادق علیه السلام صلوات را به ضمّ صاد و و لام خواندهاند به معنی حصون و بناهای مرتفع.
گروهی (دیگر) از عربهای بادیهنشین، به خدا و روز رستاخیز ایمان دارند؛ و آنچه را انفاق میکنند، مایه تقرّب به خدا، و دعای پیامبر میدانند؛ آگاه باشید اینها مایه تقرّب آنهاست! خداوند بزودی آنان را در رحمت خود وارد خواهد ساخت؛ به یقین، خداوند آمرزنده و مهربان است!
همانها که از خانه و شهر خود، به ناحق رانده شدند، جز اینکه میگفتند: «پروردگار ما، خدای یکتاست!» و اگر خداوند بعضی از مردم را بوسیله بعضی دیگر دفع نکند، دیرها و صومعهها، و معابد یهود و نصارا، و مساجدی که نام خدا در آن بسیار برده میشود، ویران میگردد! و خداوند کسانی را که یاری او کنند (و از آیینش دفاع نمایند) یاری میکند؛ خداوند قوی و شکست ناپذیر است.