«ابابیل» بر خلاف آنچه در زبان ها مشهور است، نام آن پرنده نبود، بلکه معنای وصفی دارد.
بعضی آن را به معنای «جماعات متفرقه» دانسته اند، به این معنا که پرندگان مزبور «گروه، گروه» از هر طرف به سوی لشکر «فیل» آمدند. این کلمه، معنای جمعی دارد، که بعضی مفرد آن را «ابابله» به معنای گروهی از پرندگان یا اسب ها و شتران دانسته اند، و بعضی می گویند: جمعی است که مفرد از جنس خود ندارد.
=== قاموس قرآن ===
دسته ها و گروهها. بقول کسائی مفرد آن اَبول است مثل عَجول (مجمع البیان) راغب مینویسد: مفرد آن اَبیل است و گفتهاند: اسم جمع است و از خود مفرد ندارد [فیل:3] ابابیل حال است از طیراً و یا صفت آن است یعنی بر آنها مرغانی را فرستاد در حالی که دستهها و گروهها بودند. در افواه عوام هست که ابابیل علم جنس مرغانی است که بر سر لشگریان ابرهه سنگ ریختند، ولی این کلمه چنانکه گفتیم وصف و به معنی گروهها و دستههاست. در تفسیر برهان از امام باقر «علیه السلام» نقل است که هر پرنده سه سنگ در چنگال و منقار خود داشتند. سنگها را بر روی لشگریان ریختند، در اثر آن در میان آنها مرض آبله پدید آمد و پرندگان بدان وسیله هلاکشان کردند و پیش از آنکه آبله در آنجا دیده نشده بود ابن اثیر در تاریخ کامل ج 1 ص 263 مینویسد: بیشتر اهل تاریخ بر آنند که حصبه و آبله اوّلین بار در عرب بعد از واقعه فیل دیده شد. نگارنده گوید: به نظر میآید که این پرندگان از بحر اَحمر آمده و سنگریزههایشان با میکرب حصبه و آبله آلوده بوده است و بر اثر ریختن آنها این دو مرض در میان لشگریان بروز کرده و خداوند باین طریق آنها را تارو مار نموده است. در بعضی از روایات فریقین هست که سنگریزهها بسر هر که میخورد از دو برش بیرون میشد واللّه العالم.